آن نياز ندارى رها كن ، و به هر كسى كه فريفتهء دنياست و به خودش واگذار شده است منگر ، و بدان كه سرآغاز هر فتنه‌اى دوستى دنياست . و به فراوانى مال هيچ كس رشك مبر ، زيرا مال بسيار مايهء گناهان بسيار است كه به حقوق واجب مربوط مىشود ؛ و به حال هيچ كسى كه مردم از او خشنودند رشك مبر مگر بدانى كه خدا نيز از او خشنود است . همچنين به حال مخلوقى كه مردم از او فرمان مىبرند رشك مبر ، زيرا فرمانبردارى نابجاى مردم از او موجب نابودى او و پيروانش مىشود . » « 5 » از امام صادق ( ع ) روايت شده است كه فرمود : « از پندهاى لقمان به پسرش اين بود كه پسر جان ! مردم پيش از تو براى فرزندانشان اموالى فراهم آوردند ، ولى نه آن اموال فراهم آمده باقى ماند و نه فرزندانى كه برايشان ( مال ) فراهم آوردند . همانا تو بنده مزدورى هستى كه به كارى فرمانت داده‌اند و در مقابلش مزدى وعده داده‌اند . بنابراين كارت را به طور كامل انجام بده و مزد كامل بگير . در اين دنيا همچون گوسفندى مباش كه در ميان كشتزارى سبز افتاده و بخورد تا فربه شود و هلاكتش در هنگام فربهىاش باشد ، بلكه دنيا را مانند پلى بر روى نهرى بدان كه بر آن مىگذرى و آن را رها مىكنى و تا پايان روزگار ( يا عمرت ) به سوى آن باز نمىگردى ، پل را خراب كن و آبادش مكن كه مأمور آباد كردنش نيستى . بدان كه چون فرداى قيامت در برابر خداى متعال بايستى ، از چهار چيز از تو سؤال شود : 1 - جوانىات را در چه راه به پيرى رساندى ؟ 2 - عمرت را در چه راهى تمام كردى ؟ 3 - مالت را از چه راه به دست آوردى ؟ 4 - مال را در چه راه خرج كردى ؟ بنابراين مهيّاى اين جايگاه ( پرسش ) باش و پاسخ آن را آماده كن ، و بر آنچه از دنيا از دست دادى افسوس مخور ، زيرا اندك دنيا را دوام و بقايى نيست و بسيارش از بلا در امان نمىباشد پس آماده و برحذر باش و در كار خود بكوش و پردهء ( غفلت ) از چهره ( دل ) بردار ؛ و متوجّه احسان پروردگارت ( با اعمال نيك ) باش ؛ و در

--> ( 5 ) كافى ، ج 2 ، ص 135 ، شماره 21 .